O  s c h ö n e  H e i d ' O schöne Heid', ick heff di leev, Kunn allns bi di vergeten. To di schliek ick mi as een Deev, Dörfst all mien Sorgen weten. Legg ick mi in dien blöhend Schoot, Kann mi niks meer passeern, Du giffst mi wedder frischen Moot, O Heid', ick heff di girn. Un mutt ick mol ut disse Welt, Mien Levensklock löppt af, De Minsch, de denn wat vun mi höllt, Plant Heid' mi op dat Graff.