A l l  m ä n n i g m a a l . . . All männigmaal dör heff ick seten, Heff Tiet un Stunn um mi vergeten, Schriev free dat Hart mi un de Seel Vun allns wat mi in Leven quäl. Wo of heff ick in swore Stunn In Schrieven miene Roh werr funn. O möch dat jümmers doch so blieven, Ick möch mi in Juer Hart rinschrieven.